Avrupa’da çamaşır kurutma makinesi sahipliği yüzde üçü geçmiyor ama bu oran ABD’de yüzde seksenlerde ve yukarı doğru tırmanıyor. Bu farklılığı sadece iklimle açıklamak mümkün değil, arada kültürel bir fark var. Özellikle Akdeniz ülkelerinde balkonlardan sarkan çamaşırlar kentlerin ne kadar Akdenizli oluğunun gururlu göstergesidir. Amerika’ya has olan şey ise, ev sahiplerinin sözleşmelere dışarıya çamaşır asılmamasının dikte etmeleri çünkü çamaşırların dışarıda sallandığı mahallelerde emlak fiyatların düştüğü bir gerçek.
ABD’de yakın zamanda açık havada dalgalanan bir gömlek gören yok gibi. Çamaşır asmaktan bahsedilince herkeste br nostalji oluşuyor. 90′lardan beri mandan üreticilerinin zarar etmesi veya iflası şaşılmaması gerekilen bir durum. Bunlarla birlikte tahta mandal artık antika eser muamelesi görmeye başlamış ve sanatçılar apartmanların arasına çamasır asarak ‘enstalasyonlar’ yapmaya başlamışlar. Bizim buralarda bienallere yetecek kadar çağdaş sanat eseri mevcut yani.
Amerikalarda kıyasıya tartışılan bu konuda dikkat çeken bir diğer nokta aslında konunun ne kadar da ‘kirli’ olduğunu gösteriyor. ‘Tamam, bu konunun gerekliliğine inanaıyorum ama alt katımdaki Çingene ailesi asmasa olmaz mı?’ diye lafı dolandırmadan da söyleyenler mevcut.
‘ben komşumun donlarının görmek zorunda mıyım?’ diye savunmaya başlanıyorsa, işin içinde ırkçılık ve ayrımcılık olması yüksek. O komşu ya göçmendir, ya yoksul, ya da şişman. Zaten başka söze gerek yok ‘dışarı çamaşır asmak üçüncü dünya işidir, geriliktir’ diyenler daha açık sözlü. bu arada tartışmalar içinde dışarı asılan çamaşırların hijyenini sorgulayanlar bile var.
Hem toplumsal hem çevresel sebeplerle Batı dünyası çamaşır asmakla barışmaya çalışırken, bizim büyük kentlerimizde gün geçtikçe bu yola sürükleniyor. Kentlerin etrafını saran çok katlı cafcaflı sitelerde bırakın balkonu, dışarı açılan camı bile olmayanlar var. Ağaoğlu’nun onuncu katındaki bahçesinde çamaşır asılabilecekmi acaba? Ammannn! Emlak değeri düşmesin!
